Wet van behoud van energie

Krijgen jullie soms ook van die vragen waar je eigenlijk geen antwoord op wilt geven? Geregeld wordt mij bijvoorbeeld gevraagd of ik aan sport doe. Ik vind dat een vervelende vraag, want ik doe niet aan sport, ik houd er niet van, ik heb er gewoon geen zin in. Om direct van alle bekeringsverhalen af te zijn, antwoord ik standaard dat huisvrouw zijn al een bijzondere vorm van topsport is. Toch echoot die vraag vaak nog een beetje na, want het is niet echt hip dat je de optie alleen al direct verwerpt, maar ik zie mezelf niet in zo'n strak pakje aan allerlei apparaten sleuren en trekken zonder aanwijsbaar resultaat. Eigenlijk ben ik best hip en vooral duurzaam ingesteld en wil ik het beste voor de wereld en mezelf. Ik wil graag dat iedereen gezond en gelukkig is en dat de wereld er mooi en schoon uitziet.
Plotseling kwam er een belletje boven drijven uit mijn middelbare schooltijd, 'de wet van behoud van energie'. Dat is het! E = T + V, waarbij de T voor kinetische energie staat en de V voor potentiële. Dit is natuurlijk niet van toepassing op mezelf, maar dat verdedig ik later. Ik weet nu hoe de wereld er een stuk mooier en schoner uit kan zien. Onze westerse wereld gaat immers bijna letterlijk aan vervetting ten onder, en dat proberen we te keren met allerlei bewustwordingsprogramma's in de media over gezondheid en milieu. Allemaal leuk, maar het leidt nergens toe. We doen maar wat. Als we het echter goed aanpakken wordt het een sluitend verhaal en tevens de oplossing voor diverse problemen. Mensen zijn niet te dik, ze hebben alleen een beetje teveel potentiële energie. Sportscholen zijn dus heel goed, maar nemen tot nu toe hun maatschappelijke verantwoordelijkheid niet serieus. Als zij dat vanaf morgen wel zouden doen, dan ziet de wereld er een stuk minder lelijk uit. Mensen die te dik zijn, lees een beetje teveel potentiële energie met zich meedragen, gaan naar de sportschool en daar zetten ze op al die fantastische apparaten hun potentiële energie om in kinetische. Al die loopbanden, roeimachines en andere martelwerktuigen drijven middels wat mechanische aanpassingen een aantal enorme dynamo's aan en voeren de elektriciteit die daarmee opgewekt wordt af aan het 'groene' net. Zo worden sportscholen de nieuwe variant op energie uit 'biomassa' en worden al die calorieën elders weer gebruikt om een heerlijke ovenschotel gaar te stoven of branden de spaarlampen in mijn huis op de energie die mijn sportieve vrienden en vriendinnen een paarhonderd meter verderop in het net pompen, roeien, lopen, trekken of duwen. Zij gaan voortaan slank en welgevormd door het leven en ik mag mezelf milieubewust noemen. Dit is de ultieme win-win situatie (Ziet u wel dat ik hip ben en het hedendaagse jargon wel degelijk beheers, echt wel!)
De reden dat ik deze wetmatigheid niet op mezelf van toepassing acht, is omdat ik mijn energie steek in het maaien van het gras, snoeien van de heg, het naar beneden lopen met een mand vol met natte was die ik buiten ophang om het daarna weer naar boven te sjouwen, tassen vol met boodschappen het huis in draag, zelf zowel de buiten- als de binnenboel schilder, zware containers op de stoeprand zet en zelfs regelmatig ons eigen eten kook. Ik lig dus 's avonds vaak legitiem op de bank met een roseetje en een sigaretje en ontbreekt het mij aan welke vorm van energie dan ook.
Om de natuurkundige fundamentalisten voor te zijn weet ik heus wel dat er één belangrijke voorwaarde niet aanwezig is in mijn model, het gesloten systeem. Ach, een kniesoor die daar op let, want zeg nou zelf, het is best een briljant en vooral duurzaam idee. Je kunt niet alles hebben in het leven.
Wat mij betreft worden de bazen van energiebedrijven in mijn model dan ook de enige ware 'human resource managers'. In die andere had ik toch al geen fiducie.

Dromen

Ik ben bang dat ik in een soort crisis verkeer. Ik heb een geschiedenis van twaalf ambachten, dertien ongelukken maar ik droom nog steeds voort. Ik wil ergens in exceleren, maar in wat in godsnaam? Mensen die mij lief en goed gezind zijn, betichten mij soms liefdevol van verschillende talenten, maar het komt er niet uit hè. Ik ben de vijftig al voorzichtig gepasseerd en ik woon met mijn twee meiden in een rijtjeshuis, welliswaar op het hoekje en met op het eerste gezicht een redelijke tuin, maar het is en blijft een rijtjeshuis. Die tuin is niet eens van mij, dat is door mij geanneceerd openbaar groen. In ruil voor mijn burgerlijke ongehoorzaamheid houd ik het stukje grond langs de stoep vrij van bierblikjes en patatbakjes en probeer ik het voor de argeloze voorbijgangers gezellig te beplanten. Als iemand mij dat dertig jaar geleden had voorspeld, had ik hem voor gek verklaard of had ik harikiri gepleegd. Die vijftig is waarachtig een magisch getal, ik ga langzaam toch weer berrugie af. Ik had schrijfster willen worden, kritische verhalen willen schrijven, dingen zeggen die mensen bijblijven, best belangrijk zijn, iets toevoegen aan de wereld, ondanks het ontbreken van geldelijk bewijs.Veel meer dan verhalen die in een la liggen, of erger, die nog ergens op floppy's of oude computers staan waarvan de drivers niet meer werken of waarvan ik het wachtwoord ben vergeten, zijn er niet. Ik heb nog wel eens in een buurtkrantje gepubliceerd en zelfs in de schoolkrant van mijn dochters maar dat was het dan ook.
Mijn buurvrouw bracht mij een week of wat geleden op het idee om te gaan bloggen...??? Stiekem heb ik uitgezocht wat dat nou precies inhield en ziehier het resultaat. De eerste frustratie is geboren. Een hele avond heb ik geen was gevouwen, geen administratie gedaan, geen sneeuw geruimd, maar zitten modderen met het aanmaken van een blog. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het sjabloon 'simpel', dat is voor mij voorlopig nog net te doen en straks ga ik kijken of ik het kan 'publiceren'? Toch vind ik het wel spannend, want straks staat het op het wereld wijde web, dat is nog eens wat anders dan het buurtkrantje. Ook al leest geen hond het, ik lig in iedere virtuele kiosk. Op iedere computer of mobile telefoon ben ik nu te lezen. Mocht u ( ik ben nog van de generatie die onbekenden met u aanspreekt, al weet ik best dat hooguit mijn beste vrienden dit zullen lezen, maar die vinden het vast ook wel chique om door mij met u aangesproken te worden) suggesties hebben voor een ander achtergrondkleurtje dan kan dat heel eenvoudig in het sjabloon 'simpel'. Foto's worden al ingewikkelder maar bij dringende aanvragen wil ik mij daar ook best wel in verdiepen. Wat is het toch leuk om te dromen, ik moet dat toch echt vaker doen.