Ooit keek een oude pastoor mij meewarig aan en zei: "Ach mevrouw, kinderen zijn geen automaatjes, u kunt het alleen voorleven...". Het betrof de kwestie van de communie van onze oudste dochter. We hadden besloten onze meisjes op een katholieke basisschool te doen, zodat zij nog iets van een christelijke opvoeding zouden meekrijgen. In groep vier was het moment daar. Onze oudste dochter wilde graag, net als haar klasgenootjes, communie doen. Zo belandden wij in iets wat we ,stom genoeg, niet hadden zien aankomen. Natuurlijk wilde zij meedoen aan dit feest met mooie jurken, cadeautjes en middelpunt zijn. Ik vond dat ik het dan wel serieus moest nemen en mijn belofte om haar te steunen waar moest maken. Toen ik de oude pastoor vroeg hoe ik, zonder zelf katholiek te zijn, haar dan het geloof en de gebruiken moest bijbrengen deed hij deze uitspraak. Ik voelde me op en vriendelijke maar ondubbelzinnige manier op mijn plaats gezet. De pastoor is inmiddels teruggekeerd naar zijn vader maar zijn wijsheden leven voort; Je kunt het alleen voorleven...
Op een totaal andere manier werd me dat deze zomer weer duidelijk toen ik een week met mijn jongste dochter aan het klussen was. "Doe de kraan dicht, straks is het warme water op", "Die pollepel mag niet in het bestekbakje want dan kan de sproeier niet draaien", "Natte handdoeken mogen niet in de wasmand" en "Doe de deur van de vriezer dicht, anders zit dat ding straks weer vol met ijs". Eerlijk gezegd waren dit allemaal kleine ergernissen van mijn kant en vroeg ik me af waarom ik dit soort dingen toch altijd honderd keer moet zeggen.
"Mam, grasmaaien is eigenlijk best zwaar, pfff". Hè hè, eindelijk erkenning. Genietend van het door ons samen vers gemaaide gazon, vroeg ik me af hoe het toch kwam dat dit soort dagelijkse dingen toch steeds tot zoveel onbegrip en conflict konden leiden. Toen kwamen de woorden van de oude pastoor weer bij me boven: 'U kunt het alleen voorleven mevrouw'. Zo simpel is het. Als een jong meisje heb ik gekeken hoe de was werd gedaan, de jam gekookt, de kleren gemaakt en versteld, de fietsen onderhouden en gerepareerd , het zilver gepoetst en de kip geslacht. Dat is iets wat de jongere generaties missen. Kinderen draaien niet meer mee in de dagelijkse routine. Ze worden van jongs af aan geparkeerd in kinderdagverblijven, peuter-speelzalen en op scholen met een volledig dagprogramma zodat paps en mams ergens de kost kunnen verdienen. Bovendien doet zich vaak nog een ander fenomeen voor. Het kost minder tijd om dingen zelf te doen dan om het je kinderen te leren, en dus kiezen we vaak de kortste weg. Daardoor hebben kinderen uiteindelijk geen benul hoe dingen werken. Warm water is er toch gewoon altijd?, welke sproeier? en waarom mogen natte handdoeken niet in de wasmand?, in de was worden ze toch ook nat? Welke zot heeft ooit bedacht dat we 'quality time' met onze kinderen moeten besteden. Samen naar een pretpark, je kinderen ongevraagd advies toeschreeuwen langs de lijn van een sportveld, kinderfeestjes met ingehuurd vermaak, wat is daar de kwaliteit eigenlijk van?
Het doet me een beetje denken aan het verschil tussen welpjes in de wildernis en welpjes in de dierentuin. In de wildernis zien de welpjes hoe hun moeder een prooi vangt en leren ze spelenderwijs zelf ook te jagen. Welpjes in de dierentuin leren voor welk luik ze moeten wachten tot er een kant en klaar stuk vlees naar binnen wordt geschoven, zonder zich af te vragen waar dat vlees vandaan komt. Waarom zouden ze zich dat ook afvragen? Zolang er voldoende uit het luik komt, niets aan doen toch? Vader en moeder leeuw kunnen niet voorleven hoe het is om leeuw te zijn en dus leren de welpjes niet voor zichzelf te zorgen. Enige verschil is; die leeuwen zitten gevangen en hebben geen keus. Of zitten wij ook gevangen in ons idee van kwaliteit van leven?
