Ik voel me oud en begin op mijn moeder te lijken, en dat is ongeveer het ergste wat een vrouw kan overkomen. Regelmatig vraag ik me af waar het toch heen moet met de jeugd van tegenwoordig. Dat deden mijn ouders ook, en mijn grootouders daarvoor ook al, maar ik had me heilig voorgenomen om niet zo te worden. Ik wilde niet vervallen in aftandse slogans als: 'Kinderen moet je wel kunnen zien, maar niet kunnen horen', 'Kinderen die vragen, worden overgeslagen' en 'Je hebt geen honger, je hebt trek!'. Nee, ik zou meegaan met mijn tijd. Iedere generatie heeft blijkbaar zo zijn reden om hun kinderen iets beters te gunnen dan henzelf, om zich vervolgens af te vragen waar het toch met heen moet met de jeugd van tegenwoordig.
Het krijgen van kinderen hoeft je niet meer te overkomen en dus moet het ook leuk en vooral een succesverhaal worden. Het begint al met de wazige plaatjes van de echo die trots en verwachtingsvol aan iedereen getoond worden. Vervolgens worden de kleintjes welkom geheten in een verantwoord ingerichte kinderkamer, de auto wordt ingeruild voor een soort bus om alle noodzakelijkheden voor het kleine wurm mee te nemen en vanaf dan, is alleen het beste van het beste goed genoeg.
Kindermode is een ware industrie geworden en de hoogbegaafdheid van onze populatie neemt hand over hand toe. Blijkt je kind niet hoogbegaafd, dan heeft het vast ADHD, dyslexie, PDD NOS, ADD, ODD, het syndroom van Asperger of iets anders waarvoor het extra begeleiding moet krijgen. Kinderen worden aan alle kanten gestimuleerd om aan de verwachtingen te kunnen voldoen. Alleen al voor het invullen van de CITO eindtoets worden enorme cadeau's gegeven, alsof dat zo'n prestatie is. De huiswerkinstituten rijzen als paddenstoelen uit de grond om toch vooral het kind te helpen zijn ontegenzeggelijke talenten te ontwikkelen. In de weekends worden de sportclubs druk bezocht door fanatiek aanmoedigende ouders. Er moest zelfs een SIRE campagne aan gewijd worden om het fanatisme te beteugelen.
Bij het bereiken van de respectabele leeftijd van zestien, worden hele zalen afgehuurd met professionele catering en een DJ van naam. Geen wonder dat de jonge dames en heren zich manifesteren als praatjesmakers en veeleisers. We hebben het zelf in scene gezet. Als ouder wil je je kind niet tekort doen en zeker niet in een uitzonderingspositie plaatsen, want ik weet nog heel goed hoe dat voelde. Ik ben heus niet de enige die het anders zou doen. Voor het eerste verjaardagspartijtje van mijn oudste heb ik tot diep in de nacht een heel spelletjes circuit in elkaar geknutseld en uiteindelijk bleek wurmen zoeken in de achertuin de attractie van de dag. Daar stond ik dan met mijn spelletjes. Ik zeg dus niet dat ik me nooit schuldig heb gemaakt aan de goede bedoelingen van modern ouderschap, maar steeds vaker maakt zich een enorme nuchterheid van mij meester en begin ik het grotere geheel te zien.
Toen ik mijn veertienjarige dochter betrapte op het drinken van bier, kon ik alleen maar zeggen dat dat de verkeerde volgorde was. "We gaan niet van de limonade aan de drank, je leert eerst maar koffie drinken en dan praten we verder". Ik zie veel ouders dienst doen als privé chauffeur tot ver en de puberteit van hun kroost, maar als de prinsen en prinsessen seks kunnen hebben dan kunnen ze toch zeker ook alleen met de trein? Jongens van vijftien die geen banden kunnen plakken maar wel hun haar iedere ochtend met veel aandacht en gel stylen, doen mij toch danig twijfelen aan hun zelfredzaamheid.
Opvoeden is de kunst van het doen en het laten. Mensenkinderen gedijen het best als zij leren omgaan met de tegenstellingen in het leven, met de mogelijkheden en de onmogelijkheden. Dankzij het feit dat mijn moeder geen goede kok was, heb ik alles leren eten. Omdat ik thuis nog eens de wind van voren zou krijgen als ik straf op school kreeg, heb ik ongelijke strijden zelf leren oplossen. Omdat mijn zakgeld niet toereikend was, heb ik allerlei baantjes gehad die mijn motivatie voor school weer hebben aangewakkerd. Zo kan ik uiteindelijk terugkijken op de goede kanten van frustratie en onbegrip.
Ik wil hier niet propageren dat lijden loutert, want die gedachte houdt alleen gereformeerde misdeelden op de been, maar een beetje weerstand kan geen kwaad. Een beetje tegenspel stimuleert de creativiteit en het oplossend vermogen. Als je niet vooruit mag, en niet achteruit wilt, dan ligt er links en rechts nog een hele wereld aan mogelijkheden. Uiteindelijk willen we dat onze kinderen stevige mensen worden die zelfstandig het leven aankunnen. Natuurlijk gun ik ze alle geluk van de wereld, maar geluk is zo'n vaag begrip en bestaat alleen bij de gratie van ongeluk, dus dat is weer een van die tegenstellingen. Het aanvaarden van eigen beperkingen is minstens zo belangrijk als het ontplooien van talent. Dat geldt voor mijzelf en voor mijn kinderen.
Misschien is het helemaal niet zo erg dat ik een beetje op mijn moeder begin te lijken. Als mijn dochters weer eens hun beklag hoor doen over mijn tekortkomingen en mijn onverzettelijkheid dan gooi ik ze de platste platitude die je maar kunt bedenken voor hun voeten: "Het is voor je eigen bestwil".
