Met een kritische blik dook ik op een sombere wintermiddag toch weer eens in de catalogus van mannen. Met een gratis lidmaatschap van de datingsite kan ik nog steeds in de etalage kijken. Ik kan zelf niet reageren op de profielen die voorbij komen, maar, ik ben een ouderwets ingestelde vrouw. Ik vind dat de mannen het eerste contact moeten leggen. Mannen hebben nou eenmaal graag het gevoel hun prooi zelf gevangen te hebben, althans de mannen die ik leuk vind.
Met een snelle blik blader ik in eerste instantie door de foto's. De selfies herken je direct aan de grimas die het gevolg is van proberen nonchalant en ontspannen te glimlachen, je buik inhouden en tegelijkertijd het knopje van je smartphone te moeten aanraken. Onze generatie is nou eenmaal niet zo handig in het maken van selfies. Daar heb ik alle begrip voor, maar de compositie van een uit de heup schietend onderwerp met op de achtergrond de badkamer, heeft iets obsceens.
Dan heb je de categorie waar een afgeknipte dameshand op een schouder ligt. Die hand wordt steevast aan een zus of dochter toegeschreven, maar geeft toch te denken. De ergste foto's zijn die naast een fiets in een niets verhullende fietsbroek en een shirt wat over de buik van middelbare leeftijd is heengetrokken. Hoe kunnen mannen toch denken dat dit vrouwen zou kunnen bekoren? Zelfs de ontdekking van links- of rechtsdragend is dan geen verrassing meer.
De wervende teksten zijn aan waarachtige inflatie onderhevig en differentiëren nauwelijks nog. Het zijn beschrijvingen die mij soms doen denken aan de reclame voor een tweede hands auto. Van een oud vrouwtje geweest, altijd binnen gestaan en zeker de laatste jaren nauwelijks nog bereden. Met de juiste chauffeuse in staat tot theaterbezoek, terrasbezoek, stedentrips en spontane weekendjes weg. Ze zijn op zoek naar 'jou' om samen al deze avonturen te ondernemen. Waarschijnlijk wil men de lezeres met dit persoonlijk voornaamwoord direct benaderen, in de hoop dat zij zich ook persoonlijk aangesproken voelt. Niets is minder waar. Ik vind het een vrij kansloze poging, daar wij volstrekt onbekenden voor elkaar zijn. De zelfgekozen namen waaronder sommige mannen in de catalogus staan ingeschreven zijn voor mij een absolute afknapper. Zeg nou zelf, een volwassen vent die zichzelf aan de vrouw probeert te brengen onder de naam 'Knuffelbeer', 'Just4you', 'Trouwe Hond, of 'Basje', dat is toch afwindend?
De steevaste positieve levenshouding wordt omschreven met halfvolle glazen en geordende rugzakken. Aan deze kleurloze dooddoeners wordt uiteindelijk nog toegevoegd dat hij houdt van humor. Ik vraag mij dan af of dit een ironische vorm van zelfspot is, maar ik vrees dat er van zoveel zelfkennis weinig sprake is.
De moderne vrijgezelle man wil laten weten dat hij op zoek is naar het ware geluk. Hij is spiritueel, tantrisch en in het ergste geval nog veganistisch ook. Daarmee wil de moderne man aangeven dat hij best gevoelig is en dat het seksuele hoogtepunt langer op zich laat wachten dan de drie minuten in zijn adolescentie. Ik denk echter dat dit meer een biologische verklaring heeft dan een levensbeschouwelijke.
Veel mannen willen geen ONS. In mijn naïeve argeloosheid heb ik lang gedacht dat zij niet bereid waren tot enige verbinding, maar het blijkt een afkorting te zijn voor geen One Night Stand. Zij zijn dus op zoek naar More Night Stands, maar één keer moet toch de eerste keer zijn? Anderen zijn meer uitgesproken in hun intenties. Zij zijn op zoek naar een FWB (Friend With Benefits, oftewel een bedpartner zonder enige verplichting). Waar de vriendschap dan uit bestaat valt nog te bezien.
Hoe moet ik in deze hooiberg een integere speld vinden? Moet ik een even leugenachtige beschrijving van mezelf geven? Het staat natuurlijk buiten kijf dat ik best leuk ben, maar ik ben zeker ook eigenwijs, heb een licht ochtendhumeur, ben een rommelkont en bovendien redelijk gereserveerd. Ik ben me aan het verzoenen met de serieuze mogelijkheid dat ik geen partner meer zal vinden, maar ergens kruipt het bloed ook waar het niet gaan kan. De ongeneeslijke romantica in mij zou het toch fijn vinden om me verbonden te voelen met een geliefde, iemand bij wie ik thuis kan komen. Natuurlijk vis ik op mijn leeftijd in de vijver van de tweede handsjes. Die hoeft van mij niet altijd binnen gestaan te hebben, liever niet zelfs. Vertel mij over de weg die je hebt afgelegd en misschien kruisen onze wegen en komen we elkaar steeds vaker tegen, om uiteindelijk te besluiten dat we samen dezelfde kant op willen.
