Dromen

Ik ben bang dat ik in een soort crisis verkeer. Ik heb een geschiedenis van twaalf ambachten, dertien ongelukken maar ik droom nog steeds voort. Ik wil ergens in exceleren, maar in wat in godsnaam? Mensen die mij lief en goed gezind zijn, betichten mij soms liefdevol van verschillende talenten, maar het komt er niet uit hè. Ik ben de vijftig al voorzichtig gepasseerd en ik woon met mijn twee meiden in een rijtjeshuis, welliswaar op het hoekje en met op het eerste gezicht een redelijke tuin, maar het is en blijft een rijtjeshuis. Die tuin is niet eens van mij, dat is door mij geanneceerd openbaar groen. In ruil voor mijn burgerlijke ongehoorzaamheid houd ik het stukje grond langs de stoep vrij van bierblikjes en patatbakjes en probeer ik het voor de argeloze voorbijgangers gezellig te beplanten. Als iemand mij dat dertig jaar geleden had voorspeld, had ik hem voor gek verklaard of had ik harikiri gepleegd. Die vijftig is waarachtig een magisch getal, ik ga langzaam toch weer berrugie af. Ik had schrijfster willen worden, kritische verhalen willen schrijven, dingen zeggen die mensen bijblijven, best belangrijk zijn, iets toevoegen aan de wereld, ondanks het ontbreken van geldelijk bewijs.Veel meer dan verhalen die in een la liggen, of erger, die nog ergens op floppy's of oude computers staan waarvan de drivers niet meer werken of waarvan ik het wachtwoord ben vergeten, zijn er niet. Ik heb nog wel eens in een buurtkrantje gepubliceerd en zelfs in de schoolkrant van mijn dochters maar dat was het dan ook.
Mijn buurvrouw bracht mij een week of wat geleden op het idee om te gaan bloggen...??? Stiekem heb ik uitgezocht wat dat nou precies inhield en ziehier het resultaat. De eerste frustratie is geboren. Een hele avond heb ik geen was gevouwen, geen administratie gedaan, geen sneeuw geruimd, maar zitten modderen met het aanmaken van een blog. Ik heb uiteindelijk gekozen voor het sjabloon 'simpel', dat is voor mij voorlopig nog net te doen en straks ga ik kijken of ik het kan 'publiceren'? Toch vind ik het wel spannend, want straks staat het op het wereld wijde web, dat is nog eens wat anders dan het buurtkrantje. Ook al leest geen hond het, ik lig in iedere virtuele kiosk. Op iedere computer of mobile telefoon ben ik nu te lezen. Mocht u ( ik ben nog van de generatie die onbekenden met u aanspreekt, al weet ik best dat hooguit mijn beste vrienden dit zullen lezen, maar die vinden het vast ook wel chique om door mij met u aangesproken te worden) suggesties hebben voor een ander achtergrondkleurtje dan kan dat heel eenvoudig in het sjabloon 'simpel'. Foto's worden al ingewikkelder maar bij dringende aanvragen wil ik mij daar ook best wel in verdiepen. Wat is het toch leuk om te dromen, ik moet dat toch echt vaker doen.