Veel beloven, weinig geven...

Plotseling komt met enige gêne een zinnetje uit het liedje 'Ik zou wel eens willen weten' van Jules de Korte naar boven. Het is een ontzettend gedateerd, zeurderig en truttig lied en past helemaal niet bij de strijdvaardige sfeer van de aanstaande staking in het primair onderwijs. Misschien is het het tweede deel van de zin, dat per couplet verandert, dat mij herinnert. Waarom zijn de leerkachten boos? Hoe vat je dat samen? Een cynische poging:

U zou nu toch moeten weten, waarom zijn de leerkrachten boos?

Wat dacht u van heel grote klassen

en overal mouwen aan passen

en daar geen rekeningen van kunnen betalen,

daarom zijn de leerkrachten boos!

Maar we zouden geen liedjes zingen, geen ludieke acties, geen polonaise, maar gewoon boos zijn en hopen dat we nou eindelijk eens doordringen tot de mensen die erover gaan. Het onderwijs is net een gemiddelde zolder. Er wordt van alles neergezet zonder er ooit nog kritisch naar te kijken. De verantwoordelijkheid die leerkrachten hadden in de tijd van Jules is verzwaard met allerlei hedendaagse verwachtingen en taken die er in de loop van de jaren gedumpt zijn. De jongere generatie kiest steeds in mindere mate voor dit wankele bouwwerk, waar we met man en macht proberen de boel overeind te houden. Het gaat mij niet alléén om geld, het gaat om de renovatie van de zolder. Het wordt tijd om de taken eens kritisch te bekijken, samen met de mensen die er werken. 

Heeft het zin om kinderen te leren wat gezonde voeding is? Doen zij de boodschappen? Heeft het zin om naar de tweede kamer te gaan, of kan je het beter dichter bij huis en de leefwereld van kinderen houden en op bezoek gaan bij je eigen gemeente? Ik begrijp dat politici denken dat Den-Haag het centrum van Nederland is, maar daar denk ik persoonlijk anders over. Heeft het zin om alles wat je in de klas doet en zegt nog eens op te schrijven als de kinderen naar huis zijn? Voor wie besteden we daar onze kostbare tijd aan? Zijn de CITO toetsen betrouwbaar en een indicatie voor de mogelijkheden van een kind? Vooral over deze toetsen zou ik trouwens nog een heel relaas kunnen schrijven. Wat is de taak van de ouders en wat is de taak van de school en wat mogen we redelijkerwijs van elkaar verwachten? Is passend onderwijs nou wel zo'n goed idee en voor wie of wat eigenlijk? Kortom, tijd om eens te gaan reorganiseren. Staat het moderne Human Resource Management niet gewoon voor het faciliteren van de mensen op de werkvloer om hun taken goed en binnen de uren te kunnen uitvoeren? De mensen zijn geen kostenpost, maar juist een investering, een (hulp)middel, luidt het credo van de ware HR-manager. Nou, dat is eigenlijk precies wat wij verwachten, een investering in het achterstallig onderhoud van onze gezamenlijke onderwijszolder en daar zijn wij deel van. Ons fop je niet meer met onbegrijpelijke CAO's en dan haal ik nogmaals mijn oma zaliger aan; 'veel beloven, weinig geven doet de gek in vreugde leven'. En daarom zijn de leerkrachten boos!

We zijn overigens niet de enigen die kampen met het gebrek aan (financiële) erkenning voor ons vak en onze inzet. Ik zou tegen de politie en de verpleging willen zeggen: "Voel je vooral vrij ons voorbeeld te volgen".