Het begon allemaal met het aanmaken van
een profiel op een datingsite. Een site voor hoger opgeleiden leek me
de een goede keus.
Het schrijven van de tekst vond ik lastig, want
hoe omschrijf je jezelf in een objectief en aantrekkelijk beeld,
zonder gelijk je hele wezen prijs te geven. Ik realiseerde me terdege
dat ik dan op het wereldwijde web te kijk zou staan voor iedereen en
je weet maar nooit welke gluiperd zich dan aan je vergaapt.
Natuurlijk wilde ik ook weer niet te arrogant en defensief overkomen,
dus in bescheiden termen schreef ik dat ik een brede belangstelling
heb, mij in een fijne sociale kring begeef en er nog redelijk uitzie
voor mijn leeftijd. Daarnaast vond ik toch dat de eerlijkheid mij
gebood om ook een tipje van de sluier van mijn mindere kwaliteiten op
te lichten. Fout!
De online datingwereld is een verborgen uithoek van
de maatschappij, waar andere omgangsvormen gelden. Men beschrijft
zichzelf daar zonder enige gêne als de vangst van de dag. Daar ben
ik gaandeweg wel achter gekomen. Mijn doelgroep is mannen boven de
55, niet het meest veelbelovende cohort, maar wel een bijzonder
fascinerende groep. De
tijd dringt immers. Hoe lang houdt hun prostaat het nog vol?
Na het aanmaken
van een eigen profiel ging er een wereld voor me open. Ik kreeg
toegang tot de catalogus van mannen, een bijna eindeloze reeks van
dikke voldoendes. De sportieve bourgondiërs en levensgenieters
vlogen voorbij. Allemaal jonger dan hun leeftijd zou doen vermoeden.
Foto's van avonturen in de meest spannende uithoeken van de aarde
bereikten mijn beeldscherm. Ik las met grote gretigheid de profielen
en ondanks mijn minder wervende tekst kreeg ik toch gelijk de nodige
reacties. Mijn ego groeide met de minuut.
Waar ik in mijn dagelijks
leven nauwelijks potentiële kandidaten kon ontwaren, had ik hier een
hele kolonie gevonden. Ik raakte al snel met een aantal matches in
een virtueel gesprek en plande simultaan een aantal afspraken in. Ik
had geen tijd meer om doelloos voor de tv te hangen en mailde me suf.
Ik genoot van alle belangstelling en zag voor me hoe ik
binnenkort weer iemand naast me zou hebben. Iemand met wie ik de hele
zondag in bed kon liggen, iemand met wie ik op vakantie hand in hand
op het strand kon lopen, me verheugen op het weerzien, iemand bij
wie ik thuis kon komen, al hoefde dat niet letterlijk zo te zijn.
Kortom het was gedaan met de eenzaamheid.
Met mijn haren gewassen, benen
geschoren, nagels gelakt en omhuld met een subtiel luchtje ging ik op
weg naar mijn eerste date. Ik probeerde mijn zenuwen de baas te
blijven bij het binnenlopen van het gekozen etablissement. Mijn oog
viel op een wat uitgeblust figuur en ik voelde een lichte paniek
opkomen. O God, dat zal hem toch niet zijn? Te laat! Op datzelfde
moment stak hij met een sceptische blik zijn hand met gestrekte arm
uit. Hij leek tenminste de helft van het leed van de wereld met zich
mee te torsen en bezorgde mij het gevoel een oppervlakkige blije geit
te zijn. Niet gelijk oordelen! Misschien had hij net te horen
gekregen dat zijn kat was overreden, of zijn demente moeder werd
vermist. Misschien was hij wel verlegen.
Ik probeerde hoopvol het gesprek vlot te trekken bij het obligate
kopje koffie. Het was een moeizame conversatie.
Toen ik voorstelde over te gaan op de wijn, bleek hij
belangrijker zaken op de agenda te hebben staan. Mijn voorstel voor
wijn op de vroege middag en mijn kleurrijke verschijning ten spijt,
een levensgenieter kon ik niet in hem
ontdekken. De teleurstelling was helaas wederzijds
en ik kon niet anders dan berusten in
het feit dat deze man het in ieder geval niet zou worden. Gelukkig
had ik nog een aantal andere pijlen op mijn boog. Zo volgden er nog
een aantal ontmoetingen, waarvan de levenslust mij in de mijn nieuwe
laarsjes zakte. Wat was er mis met mij? Was ik te kritisch? Moest ik
het meer kans geven?
Bij de eerste de beste die mijn
oppervlakkige kleurigheid wel kon waarderen belandde ik gelijk in bed
en voelde ik me geliefd. Hij had genoten van de avond, zei hij, en
toch bracht het daglicht weer enige twijfel bij mij naar boven. Het
was gewoon onwennigheid, besloot ik.
Het weekend daarop spraken we
weer af, dit keer bij hem thuis. Ik kwam in een huis met witte
plavuizen en een praktisch interieur. Hij was klaarblijkelijk een
nieuw leven begonnen en had alles bij zijn ex achter gelaten. Ik heb
de thee maar overgeslagen en bevestigde met mijn keus voor een glas
wijn, mijn bandeloze en oppervlakkige bestaan. Na het derde glas
lukte het me om de alarmbellen in mijn hoofd uit te zetten, maar ik
wist ook dat ik inmiddels niet meer kon rijden. Er zat dus niets
anders op dan ook deze afspraak tot de volgende morgen te volbrengen.
Zodra ik wakker werd keek ik naar de man naast mij die meer terminaal
leek te snurken, dan levenslustig droomde over een mooie toekomst.
Ook dit was niet mijn prins.
Op mijn weg naar buiten verzamelde ik
geruisloos alles waar ik mee gekomen was. Laf, trok ik zachtjes de
deur achter me dicht. Pas op de snelweg kwam ik weer tot mezelf.
Thuis, onder de douche, spoelde ik de nacht van me af. Ik voelde me
verslagen. Waarom hoopte ik toch steeds, tegen beter weten in, dat ik
een kikker kon kussen, die dan zou veranderen in een woest
aantrekkelijke prins. Een kikker is en blijft een kikker, helaas. Het
was tijd voor voor een andere strategie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten