Ik kom er alleen achter dat ik het zeldzame talent heb om malloten te selecteren. Deze week trof ik een fervent FVD aanhanger, die direct de aanval opende toen ik zei dat we waarschijnlijk heel anders tegen de wereld en onszelf aankijken. Hij vond die opmerking bijzonder ondemocratisch en onprofessioneel van mij. Ik heb hem nog even laten weten dat 'onprofessioneel' redelijk misplaatst was, omdat ik niet op zoek was naar een collega. Daarna heb ik hem nog wel keurig het beste gewenst, zo ben ik, altijd correct.
Wat mij het meeste uit mijn doen bracht, was het feit dat ik juist deze figuur trof tussen alle ongetwijfeld integere mannen. Ik heb er een neus voor en het is gewoon niet verantwoord mij op deze sites los te laten. Straks laat ik me nog in met een of andere gevaarlijke gek. De omschrijvingen zijn immers allemaal veelbelovend. Niemand beschrijft zichzelf als een ziekelijke stalker of een egocentrische kwal.
Het deed me denken aan Hans Wiegel die gewoon met de zus van zijn overleden vrouw is getrouwd en dat begrijp ik steeds beter. Dan weet je toch al een beetje wie iemand is en heb je al samen een geschiedenis, al is het in een andere rol. Zo begrijp ik ook dat programma's waarin mensen op zoek gaan naar oude liefdes zo populair zijn. Je wilt raakvlakken hebben en een beetje uit hetzelfde hout gesneden zijn.
Daarom lijkt het mij het beste als mijn dierbaren een man voor mij uitzoeken. Waar mijn dochters altijd van kilometers afstand konden zien dat het een verkeerde keus was, probeerde ik nog het beste in iemand te ontdekken. Achteraf moest ik ze met enige tegenzin gelijk geven. Ik heb geen idee hoe zij het kunnen zien, maar na n=10 moet ik toegeven dat het onderzoek onomstotelijk vaststelt dat zij een gave hebben die bij mij volstrekt ontbreekt. Ook vrienden hebben mij regelmatig met opgetrokken wenkbrauwen aangekeken. Verbaal neutraal, maar hun gezichten spraken boekdelen. Nou zijn al die ontmoetingen niet voor niets geweest, want de verhalen zorgen nog steeds voor hilariteit op feesten en partijen.
Ik denk dat ik dus maar een commissie in het leven moet roepen die een geschikte kandidaat voor mij gaat selecteren. Mijn vrienden kennen mij vaak beter dan ik mezelf ken en ik moet er maar op vertrouwen dat ze het beste met mij voor hebben. Dat scheelt mij een hoop gedoe en teleurstelling en kan ik mijn reputatie misschien nog enigszins redden. Ik zie mijn dochters al voor me. Op een goede dag komen zij dan mijn nieuwe liefde aan me voorstellen met de mededeling; Je doet het er maar mee, maak er wat van! Moeders is onder de pannen.
Als mijn dierbaren het een goede vent vinden is dat al de helft van het succes. Op deze leeftijd moet je toch in elkaars leven en entourage kunnen voegen, zonder jezelf te verloochenen.
Maar beter nog kan ik me richten op serendipiteit, het bij toeval vinden van iets waar je niet echt naar op zoek bent. Martin Bril heeft het in zijn gedicht 'Kunst' zo mooi verwoord: 'zoeken heeft dus nauwelijks zin, maar vinden wel. De kunst is zo te leven dat het je overkomt.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten